Zanim pojawiły się płyty, a nawet kasety

Zanim pojawiły się płyty, a nawet kasety

Trudno mówić o historii sprzętu audio pomijając magnetofon szpulowy, czyli inaczej magnetofon taśmowy. Jest to rodzaj magnetofonu wykorzystujący jako nośnik dźwięku taśmę magnetyczną nawiniętą na dwie szpule.

W czasach największej popularności magnetycznych rejestratorów dźwięku, jakimi były magnetofony szpulowe, czyli od okresu powojennego do lat 80. ubiegłego wieku były obok magnetofonów kasetowych jednymi dostępnymi urządzeniami, które umożliwiały samodzielny zapis dźwięku. Co ważne, były one dostępne również dla amatorów, tak zwanych zwykłych ludzi co oznacza, że dźwięk można było nagrywać w warunkach domowych. Magnetofony szpulowe do lat 80. były urządzeniami, które zapewniały niedoścignioną na ówczesne czasy doskonałą jakość rejestrowanego dźwięku.

Jak działały magnetofony szpulowe? Otóż taśma przewija się z jednej szpuli na drugą przesuwając się przed głowicą magnetyczną, która odczytuje zapis magnetyczny zarejestrowany na taśmie magnetofonowej lub zapisuje w postaci pola magnetycznego dźwięk przetworzony wcześniej na sygnał elektryczny doprowadzony do głowicy magnetycznej.

W zastosowaniach nieprofesjonalnych, czyli domowych najczęściej używano taśm o szerokości 0,25 cala i szybkości przesuwu 4,76; 9,52 lub 19,05 cm/s. Zaś w zastosowaniach profesjonalnych czyli w studiach nagraniowych firm płytowych, rozgłośniach radiowych i studiach filmowych używano magnetofonów o prędkościach przesuwu 38,1 i 76,2 cm/s nagrywających na taśmach magnetycznych o szerokości od 0,25 cala (6,25-6,3 mm) do 2 cali i umożliwiających jednoczesny zapis nawet do 48 niezależnych sygnałów dźwiękowych. Były to tak zwane ścieżki lub ślady, a więc mówiono o magnetofonach kilkuśladowych lub wielośladowych.


.