Wysoka jakość dźwięku

Wysoka jakość dźwięku

 

Hi-Fi to inaczej high fidelity, czyli wysoka wierność, a więc termin określający reprodukcję dźwięku o jakości bardzo zbliżonej do oryginału. Parametry, które muszą spełniać urządzenia oznaczone symbolem hi-fi są określone w niemieckiej normie DIN 45500 z roku 1973. W innych niż Niemcy krajach stosowano normę IEC 268. Dotyczy ona między innymi maksymalnego poziomu szumów i zniekształceń nieliniowych, a także pasma przenoszenia wyznaczonego na podstawie charakterystyki amplitudowej.

Pojęcie hi-fi zaczęto stosować, a w zasadzie zaczęło być niezwykle popularne w latach 60.70. i 80. Wtedy to bowiem, w wyniku nowych możliwości technicznych, wzrastało znaczenie jakości urządzeń, a poziom produkcji niektórych był bardzo niski. Produkty spełniając normę DIN 45500 cieszyły się wysokim prestiżem.

Pod koniec ubiegłego wieku znaczenie terminu hi-fi zmniejszyło się ze względu na fakt, iż większość produkowanych wówczas urządzeń elektroakustycznych średniej jakości spełniała normy jakościowe stawiane trzydzieści lat wcześniej najdroższym urządzeniom.

Rozwój elektroniki pozwolił na skonstruowanie lepszych urządzeń np. takich jak Głośnik bezprzewodowy Yamaha WX-030. Współcześnie wysokie parametry posiadają choćby wzmacniacze skonstruowane przy pomocy jednego układu scalonego i kilku elementów biernych.

Obok hi-fi używane jest również określenie hi-end, nie mające jednak swego odniesienia w jakichkolwiek normach, co sprawia, że w ofertach producentów sprzętu elektroakustycznego wysokiej wierności sprzęt nadal jest określany jako hi-fi.

Więcej o sprzęcie Hi-Fi dowiesz się Top Hifi

 

.