Krótka historia fonografu

Krótka historia fonografu

Okazuje się, że fonograf to jedno z pierwszych urządzeń służących do zapisu i odtwarzania dźwięku, poprzednik niezwykle popularnego gramofonu. Został on skonstruowany przez Thomasa Alva Edisona. Ów wynalazca zademonstrował swoje dzieło 29 listopada 1877 roku a opatentował 19 lutego 1878 roku czyli kilka miesięcy później.

W fonografie dźwięk był zapisywany przy pomocy igły na cylindrze zakładanym na walec napędzany początkowo korbką, później mechanizmem sprężynowym. Odtwarzanie przebiegało w analogiczny sposób. Igła czyli rylec wykonana była z diamentu. Dźwięk zapisywano rzeźbiąc rowek na folii cynowej nawiniętej na stalowy walec. Głośnikiem i mikrofonem była duża lejkowata, metalowa tuba. Główną wadą zapisu na cynowej folii był brak możliwości tłoczenia kopii, dlatego od 1888 roku zaczęto produkować woskowe cylindry, które mieściły 2 minuty nagrania, a w 1908 roku zaczęto produkcję wałków z celuloidu, które mieściły 4 minuty, zaś jakością przekraczały kilkukrotnie zapis na płytach. Z matrycy można było wytłoczyć kilka tysięcy wałków.

Fonograf został wyparty przez wynalezioną przez Emila Berlinera płytę gramofonową, którą można było tłoczyć w jeszcze większych nakładach z matryc metalowych w masie szelakowej.

W drugiej dekadzie XX wieku, gdy zaczęto produkować płyty do gramofonów metodą elektryczną, skończył się popyt na fonografy. Ostatni wyprodukowano w 1929 roku.

W 2012 roku opublikowano informację, że znajdujące się od wielu lat w laboratoriach Thomasa Edisona pod Nowym Jorkiem cylindry z nagraniami, dotychczas niezidentyfikowane, udało się odtworzyć i skopiować. Zawierają ona nagrania głosów między innymi Otto von Bismarcka i Helmuta von Moltkego.

.