Jaka jest historia kasety magnetofonowej?

Jaka jest historia kasety magnetofonowej?

Kaseta magnetofonowa to z języka angielskiego compact cassette. To kaseta o standardowych wymiarach, zawierająca taśmę magnetyczną i przeznaczona do magnetofonów kasetowych. Została opracowana przez firmę Philips w 1963 roku. Kaseta ta służy również jako nośnik do przechowywania danych.

Standard kasety został opracowany właśnie przez w Philipsa. Szerokość taśmy magnetycznej w kasecie wynosi 3,81 mm czyli 0,15 cala, a prędkość przesuwu to 4,76 centymetrów na sekundę. Wymiary kasety wynoszą odpowiednio: długość 102 mm, szerokość 64 mm i grubość 12 mm.

Kasety mogą zawierać materiał nagrany przez wytwórcę (np. muzykę) lub być puste. Kasety nienagrane dostępne są w standardowych długościach taśmy. Najczęściej spotykane są kasety C60 z taśmą długości 85 cm i grubości 18 mikrometrów. Daje to długość nagrania 2 razy 30 minut. Kaseta C90 to dwa razy 45 minut i ma taśmę o długości 132 centymetry i grubości 12 mikrometrów. Kaseta C120 to dwa razy 60 minut, ale ze względu na cienką taśmę narażoną na uszkodzenia nie jest zbyt często stosowana.

Kasety magnetofonowe należały kiedyś, obok płyt gramofonowych, do najpopularniejszych nośników dźwięku, a przed upowszechnieniem się płyt kompaktowych CD, jako nośnik danych.

To były wspaniałe czasy. Do dziś większość z nas przechowuje swoje stare kasety pomimo szybko rozwijającego się rynku. Urządzenia takie jak sound bar wygryzły stare kasety. Pomimo tego coraz więcej twórców, zwłaszcza tych niezależnych, wydaje swoje nagrania na kasetach.

.