Historia winyli

Historia winyli

Płyta gramofonowa to zwykle okrągła płyta o średnicy do 30 cm. Z zapisanym spiralnie w postaci rowka, analogowym nagraniem dźwiękowym.

Płyty gramofonowe były wykonywane z różnych materiałów, najczęściej z ebonitu, szelaku lub oczywiście polichlorku winylu. Dlatego też potoczną nazwą dla tych płyt jest nazwa „płyty winylowe”. Choć oczywiście produkowano je w różnych kolorach, to zdecydowanie najczęściej były one czarne, w więc kolejna potoczna nazwa na tego typu sprzęt to „czarna płyta”. Często także używa się określenia „płyta analogowa” w opozycji do nośników cyfrowych.

Płyty gramofonowe były podstawowym nośnikiem rozpowszechniania nagrań muzycznych od końca XIX wieku do lat 80. wieku ubiegłego. Obecnie jest ich mniej, gdyż przoduje zapis cyfrowy.

Wynalazcą płyt gramofonowych we współczesnym znaczeniu i technologii ich produkcji był Emil Berliner. Pierwszy patent USA otrzymał on w 1887 roku i w ciągu kilku lat rozwinął technologię produkcji płyty. Berliner nagrywał dźwięk w postaci poziomej linii falistej na grubej warstwie sadzy. Z tak sporządzonego wzorca tworzono kopię metodą fotochemiczną. Później stosowano bezpośrednie trawienie, w wyniku którego otrzymywano matryce, za pomocą których tłoczono płyty z twardo wulkanizowanego kauczuku czyli ebonitu. Średnica pierwszych płyt wynosiła 5 cali, czyli prawie 13 cm., a prędkość ich odtwarzania wynosiła 70 obrotów na minutę. Dzięki stworzeniu możliwości uzyskiwania kopii w wielkiej ilości egzemplarzy, Berliner stał się twórcą przemysłu fonograficznego na dużą skalę.

Jeżeli poszukujesz płyt gramofonowych zobacz na : http://www.tophifi.pl/

.